“Als je wilt weten hoe je vrouw er over 40 jaar uitziet moet je naar haar moeder kijken” gaf mijn schoonmoeder haar zoons als wijze raad voor hun partnerkeuze mee. Ik zie dat het vaak klopt. Als ik op een terras aan een heerlijke cappuccino zit, pik ik de moeders… Lees verder »Wat als je maar voor de helft weet waar je vandaan komt?
Het is een van mijn jongste jeugdherinneringen. Ik zal een jaar of vier geweest zijn en speelde met vriendjes en vriendinnetjes in de zandbak. Het ging over trouwen. Trots vertelde ik over het mooie jurkje en de prachtige lakschoenen die ik droeg bij de bruiloft van mijn ouders. Om vervolgens… Lees verder »Mama’s kunnen zomaar doodgaan wist je dat?
Eindelijk herfst na een zomer die niet voorbij leek te gaan. Het is donker en grijs buiten en het regent. Ik ben net terug van een wandeling met mijn honden door de Zeeuwse polder. Donkere dreigende wolken en regen, steeds harder. Kluiten modder op de weg, sporen van tractorbanden. De… Lees verder »De zoektocht om mijn levensverhaal liefdevol in kaart te brengen
Het staat in kleine letters op de cover van Volkskrant Magazine en natuurlijk blader ik meteen door naar het artikel. Het heeft als kop: Lieve, gekke mama. Roos Schlikker, Cornald Maas en Marcel Vaarmeijer schreven alle drie een moederboek en gaan met elkaar in gesprek hierover. Hoe schreef ik een… Lees verder »Hoe schrijf je een boek over je moeder?
Het verlangen is er al zo lang als ik me kan herinneren: een boek schrijven. Het boek schrijven waarmee ik mijn mama een plek geef in mijn leven, waarmee ik haar ‘naar me toe haal’. Waarmee ik haar ook weer kan laten gaan, want ze is al zó lang dood.… Lees verder »Een boek schrijven is als een kind krijgen
Schrijftijd, mijn kookwekker op zestig minuten. Steeds loop ik met zinnen in mijn hoofd. ‘Er was eens een mama zonder mama.’ Ik wil deze zin niet, ik wil een andere zin. Om mezelf aan het schrijven te krijgen besluit ik een COPE-kaart te trekken. De kaart die ik trek is… Lees verder »Hartmama, over stenen & sprookjes
Het zinnetje komt ineens in me op als ik met mijn oude meisjeshond door de Zeeuwse polder loop. ‘Dood is niet hetzelfde als gescheiden.’ Het gaat over mijn besef dat ik afscheid mag nemen van het werken met samengestelde gezinnen. Iets dat ik de afgelopen drie jaar met hart en… Lees verder »Dood is niet hetzelfde als gescheiden
Ruim anderhalve week na het symposium ZEER. Hoe kan ik vertellen wat dat met mij deed? Nog nooit eerder heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien met eenzelfde levensthema, jong ouderverlies. Mannen, vrouwen, jong, oud, sommigen de zestig al gepasseerd.En onze vaders en moeders zijn erbij, in beeld. Een prachtige… Lees verder »ZEER
In een familieopstelling kwam ik haar voor het eerst tegen. Het kleine meisje dat op 2-jarige leeftijd haar moeder verloor aan de dood. Ik koos een representant voor mijn jongere ik. Ze dartelde door de opstelling en ik vond haar vreselijk irritant, ik kon haar nauwelijks in mijn buurt verdragen.… Lees verder »Dood en toch zo dichtbij