Het is een werkwoord geworden in ons gezin: kondoën. Naar het boek van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. Ik kondo, jij kondoot, hij kondoot. Alhoewel, hij? Mijn lief houdt erg van zijn spullen, dus daar blijven we vanaf. Mijn dochter en ik hebben er plezier in om te kondoën. We… Lees verder »Ik kondo, jij kondoot, wij kondoën
Ik zit op een plekje in de schaduw achter mijn huis. Na alle stortregens en onweersbuien van de afgelopen dagen oogt het fris. Ook het onkruid tiert welig in het grind. Dat is weer een zen-werkje om te doen de komende dagen, mocht ik mijn hoofd leeg willen maken. Tuinieren… Lees verder »Corona leert ons om te vertragen
Het staat in grote letters op een knalroze stip op de cover van een nummer van Psychologie Magazine. Au! zegt een klein stemmetje in me. Want hoe kan ik weten of ik op mijn moeder lijk als ik me haar niet herinner? Dan moet ik het doen met foto’s of… Lees verder »Waarom je meer op je moeder lijkt dan je denkt
Vorige week schreef ik een blog over ‘Het verhaal van je leven’ van Mieke Bouma. Tijdens het lezen van dat boek had ik veel flashbacks naar mijn eigen proces bij het schrijven van mijn boek Hartmama. Ook in de beschrijving van de archetypen, de ikken ofwel innerlijke stemmen herkende ik veel. Het Weeskind… Lees verder »Zal het me lukken mijn eigen bestemming te vinden?
Hoewel het biologisch gezien niet kan, ervaar ik het wel zo: dat ik twee moeders heb. Een dode en een levende. De eerste die zo jong doodging dat ik me niets meer van haar herinner. De tweede, die er altijd voor mij was. Als ik aan een moeder denk, denk… Lees verder »Zelf moeder worden leek me een heel slecht idee
Karin Kuiper schreef in 2011 samen met haar drie kinderen het boek Tranenpotjes en geluksarmbanden over de dood van haar man, de vader van haar kinderen. In verhalen, gesprekken, anekdotes en tekeningen geeft het boek een persoonlijk en hoopgevend beeld van hoe je kinderen kunt helpen hun eigen weg te vinden. Zij… Lees verder »Elfjes voor papa in de hemel
Ik zal een jaar of vijf geweest zijn toen ik voor het eerst besefte dat ik anders was dan andere kinderen. Tijdens het spelen met vriendjes en vriendinnetjes vertelde ik trots en blij over het mooie jurkje en de lakschoenen die ik droeg bij de bruiloft van mijn ouders. Ik… Lees verder »De overleden ouder blijft altijd aanwezig in het samengestelde gezin
Het is een klassieker die al tientallen jaren in mijn boekenkast staat: Moeders zonder moeder van Hope Edelman (2006). ‘Als jij als moeder geen voorbeeld hebt.’ Ooit ben ik erin begonnen en heb ik het weer weggelegd. Omdat het zo veel verhalen waren. Omdat ik het gevoel had dat ze niet voor… Lees verder »Als jij als moeder geen voorbeeld hebt
Mijn boek Hartmama over jong ouderverlies is de wereld in, zoals een kind dat uit huis gaat. Er gebeurt van alles onderweg, waar ik niet meer bij ben. Lezers voelen opnieuw oud en diep weggestopt verdriet, ze huilen hun tranen. Ik krijg ontroerende berichten en kaartjes, dat maakt me stil.… Lees verder »Woorden als geschenken van de overkant