Zij heeft ook geen mama, net als ik

Er zit een meisje in mijn klas met wie ik vriendinnen word. Steeds vaker speel ik bij haar. Ze heeft veel broertjes en zusjes. We houden allebei van ABBA en kijken urenlang naar foto’s in de Popfoto terwijl we elpees draaien. Dancing Queen is favoriet. Haar mama is ook dood, net als die van mij. Zij heeft ook een nieuwe moeder.

De broertjes en zusjes die ze erbij heeft gekregen lijken veel op elkaar en niet op haar. Ik vind het zielig dat ze geen eigen broer heeft. Alleen je mama moeten missen is nóg erger dan samen je mama missen, vind ik. Ik wil graag weten hoe het zit en we praten over onze mama’s. Zij wil dat niet. Als ze één keer een foto van haar mama heeft laten zien is het klaar voor haar.

Anderen noemen ons Verlaat Verdrieters
Inmiddels is er meer aandacht voor jong ouderverlies. Er is zelfs een woord voor uitgevonden: we zijn ‘Verlaat Verdrieters’. We hebben jong onze moeder (of vader) verloren, soms zelfs allebei tegelijkertijd. We hebben nauwelijks gerouwd om dit verlies op jonge leeftijd.

Wat me vooral opvalt, is dat de meesten van ons altijd alles alleen willen oplossen. We zijn sterk en onafhankelijk en lijken niemand nodig te hebben. Ik heb altijd gedacht dat ik gewoon een sterk karakter heb. Kinderen lijken veerkrachtig, het leven gaat verder. Het verdriet gaat ondergronds. Later in ons leven steekt het weer de kop op en dan moeten we aan de bak. 

Ik herken de overlevingsmechanismen
Op een symposium in mei 2017 ontmoet ik ruim 100 mensen die jong ouderverlies hebben ervaren. Ik herken de overlevingsmechanismen. In ons leven is er ooit iets onherroepelijks gebeurd. Ik kijk om me heen en weet dat ik hier maar één vraag hoef te stellen, of misschien twee: Heb jij je vader of je moeder verloren? Hoe oud was je toen?
Dan volgt er een indringend verhaal, soms nog met tranen erbij. Het gaat over aanpassen en pleasen, over het ontwikkelen van een hele gevoelige antenne voor wat anderen nodig hebben. Ik heb meerdere mensen horen vertellen dat zij hun pubertijd hebben overgeslagen omdat daar geen ruimte voor was. Dat geldt ook voor mij.

Boekpresentatie Hartmama
Er staat een lange rij mensen die graag willen dat ik hun boek signeer. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal over verlies en verdriet. Het gaat over jong overleden ouders, maar ook over kinderen die zo worden gemist. Of over een gezin in hun nabijheid waar recent een ouder is overleden en de andere ouder achterblijft met jonge kinderen. Dat ze niet goed weten wat ze kunnen doen en daarom graag mijn boek willen lezen.

Dan staat er ineens een oude dame voor mijn neus. Ze is achter in de 70 en het enige wat ze zegt is: “Ik was vier toen mijn moeder overleed.” Ze begint te huilen. Een leven lang heeft ze geleefd met dit verlies en nu is het blijkbaar haar tijd om te rouwen. Ik hoop dat Hartmama haar helpt.

Hartmama bestellen?
Wil jij jouw eigen gesigneerde exemplaar van Hartmama? Je kunt mijn boek bestellen via www.susanvanderbeek.nl/boek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *