Exclusieve opa-aandacht in het Land van Ooit

Het bestaat niet meer, het land van Ooit. Het land waar kinderen één dag lang de baas konden zijn en hun volwassen begeleiders de lakeien waren. Het land waar dromen werden waargemaakt. Het land van fantasie.

Opa-aandacht

Het is het land waar mijn vader onze kinderen mee naartoe nam toen ze nog jong waren. Eén kind per keer, als ze oud genoeg waren. Zo kregen ze exclusieve opa-aandacht. Toen onze middelste dochter aan de beurt was, stormde het zo hard dat hij ’s avonds niet meer de Moerdijkbrug over kon met de auto. Het leverde haar als bonus een nachtje logeren op bij opa en oma. En een lief en geestig gedichtje in haar poëziealbum.

Na onze dood

Het Land van Ooit is ook een mooi beeld voor waar wij naartoe gaan na onze dood. Een plek waar we elkaar weer zullen ontmoeten als ons aardse leven ophoudt. Daar. Ooit. Weerzien. Elkaar sowieso herkennen, ook al hebben we niet meer het lichaam van nu.

Overkant

Mijn vader is vandaag precies een jaar geleden vertrokken naar de overkant. Hij overleed plotsklaps aan een hartstilstand, waardoor wij geen afscheid van hem konden nemen. Een prachtige dood voor hem en een schok voor ons. Hij stierf vier dagen nadat ik mijn manuscript voor Hartmama had afgerond. Behalve de rauwe pijn van het plotselinge verlies was daar ook die ene gedachte: ‘Te vroeg papa, ik had het allereerste exemplaar van Hartmama zo graag aan jou willen geven.’

De onbegaanbare paden van rouw

Het afgelopen jaar heb ik dus opnieuw gereisd over de soms onbegaanbare paden van rouw. Ik was totaal niet voorbereid op de impact van het overlijden van een ouder tijdens mijn volwassenheid. Het ongeloof, de ontreddering, het gevoel geen rugdekking meer te hebben. Naast het ervaren van mijn eigen verdriet ook een steun zijn voor onze kinderen, die voor het eerst in hun leven een groot verlies meemaken. De eerste grootouder die sterft.

Epiloog voor Hartmama

Zo werd 2018 een jaar van verstilling en vertraging, van het even niet weten en hulp vragen. Van ingeslikte en hardop gehuilde tranen. En van het schrijven van een epiloog voor Hartmama.

Boekpresentatie

Als ik komend voorjaar mijn boek presenteer, zal ik ze allebei missen. Mijn mama, al bijna mijn hele leven afwezig en daardoor zo aanwezig. Mijn lieve en stoere vader, die bijna 83 mocht worden en ons daarmee zoveel dierbare herinneringen heeft gegeven. Vanuit hun Land van Ooit zullen ze meekijken, samen. Ik weet het zeker.

Ben jij als vrouw jong je moeder verloren? En ben je benieuwd naar mijn boek Hartmama? Je kunt het alvast bestellen. Stuur een mail naar susan@susanvanderbeek.nl en ik zet je op de lijst. Als je iemand kent in je omgeving die jong haar moeder verloor, dan is het fijn als je haar wilt attenderen op mijn boek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *