De kracht van tafelopstellingen

Nadiah wil samen met een collega-coach een meerdaagse workshop organiseren en het wil niet zo vlotten. Ze zitten vol ideeën, een heel fijn programma is klaar en daar zijn ze erg enthousiast over. Maar op de één of andere manier verloopt de werving van deelnemers stroef. Er zijn te weinig aanmeldingen om het door te laten gaan. Ze doen er marketingtechnisch van alles aan. Van de mensen die zich al hadden aangemeld, haken er ook weer een aantal af. Nadiah wil de knoop doorhakken: moet ze de workshop cancelen of door laten gaan?

Haar collega-coach stelt voor het te bespreken met de mensen die zich al hebben aangemeld. Daar voelt Nadiah weinig voor. Dan komt Nadiah naar mij, ze wil helderheid over haar dilemma. Ook wil ze weten of ze misschien iets belangrijks over het hoofd heeft gezien. “Kunnen we met jouw poppetjes werken?” vraagt ze.

Poppetjes uit de kringloopwinkel
In de loop der jaren heb ik een heleboel poppetjes uit de kringloopwinkel verzameld. Als ik in zo’n winkel ben, loop ik altijd even langs de rekken met prullaria en ik pik ze er zó uit, de poppetjes die geschikt zijn voor tafelopstellingen. Heel grappig is dat mijn oudste dochter er ook al een neus voor begint te krijgen: “ik denk dat je deze heel goed kunt gebruiken, mam!”

Ik vraag aan Nadia of ze poppetjes wil uitkiezen voor de elementen uit haar vraag. Ze kiest een hondje voor de workshop, 3 biggetjes voor de deelnemers die zich al hebben aangemeld, 2 hondjes voor de afgehaakte deelnemers, een giraffe voor zichzelf en een uil voor haar collega-coach. Ik vraag haar of haar dilemma ook een poppetje nodig heeft. “O ja, natuurlijk!” zegt ze en ze kiest voor een alerte das.

Wat mist er nog in de opstelling?
Ik vraag haar de poppetjes zó neer te zetten dat ze haar gevoel over de workshop weerspiegelen. Dat mag ze intuïtief doen, ook al vindt haar hoofd daar waarschijnlijk van alles van. Ik zie dat ze zichzelf en haar collega naast elkaar zet, tegenover de deelnemers. Dilemma staat er tussenin. De afgehaakte deelnemers zijn al het veld uitgelopen. “Mist hier nog iets?” vraag ik aan Nadiah. Ze zucht en ik zie haar gezicht betrekken. Met een hartgrondig ja kiest ze een konijntje en zegt: “jij bent mijn teleurstelling.”

Zo kunnen ze oogcontact maken
Nadiah zegt dat al haar aandacht naar de teleurstelling gaat. Ik vraag haar iets te veranderen in de opstelling van de poppetjes. “Onderzoek maar wat er nodig is waardoor jij je beter voelt.” Ze draait de uil (haar collega) en zichzelf (de giraffe) een kwartslag, waardoor zij niet meer naast elkaar maar tegenover elkaar staan. Zo kunnen ze oogcontact maken. Nadiah voelt de spanning in haar lijf, maar ze voelt ook dat het klopt. “Hier is het te doen” zegt ze. “Tussen mijn collega-coach en mij. De deelnemers hebben er in dit stadium niets mee te maken, wij moeten zelf het besluit nemen.” Terwijl ze dat zegt, parkeert ze het dilemma achter hen, zodat hij hen allebei kan zien. Hij blijft alert.

Een zwaar gevoel in haar buik
Ook de teleurstelling verhuist en staat nu tussen de cursus en de deelnemers in. “Ik kan er niets aan doen” is de zin die Nadiah vervolgens uitspreekt. Ze vertelt dat ze een heel zwaar gevoel in haar buik heeft. Hoe meer ze naar haar dilemma kijkt, hoe zwaarder het gevoel in haar buik. “Zoals het nu is, kan de cursus niet doorgaan” zegt ze. “We moeten de workshop afblazen en wij moeten dat besluit nemen.” De deelnemers zet ze vervolgens bij elkaar. “Misschien een volgende keer” laat ze hen zeggen. En ze voelt dat teleurstelling uit het veld kan.

Het inzicht uit deze tafelopstelling
Het grootste inzicht dat de tafelopstelling Nadiah heeft gegeven, is dat het hun eigen dilemma is, niet dat van de deelnemers. “Het gaat over grenzen, over geven en nemen” zegt ze. “Met zo weinig deelnemers is er geen balans in wat we geven en wat we ervoor terug krijgen. Zo bijzonder dat we de ondergrens van het aantal deelnemers ter discussie stelden!”

Alles op zijn tijd
Ik vraag Nadiah een eindbeeld neer te zetten. Ze zet de deelnemers en de afgehaakte deelnemers allemaal bij elkaar in een kring. “Dit was de bedoeling!” Uil en giraffe kunnen zich weer omdraaien en naast elkaar gaan staan. Vanuit die positie kijken ze alle deelnemers aan. “Zo gaan we het doen, een volgende keer.” Nadiah kijkt nog eens naar mijn verzameling poppetjes en kiest een meisje dat op de rug van een schildpad zit. Zij staat voor alles op zijn tijd. En het mag stapje voor stapje.

De kracht van tafelopstellingen
Ben jij nieuwsgierig geworden door dit verhaal? En heb je een vraag of een dilemma die je zou willen onderzoeken? Als je wilt, kun je een sessie bij me boeken. Live als je geen corona-achtige klachten hebt of online als je ver weg woont en het vanuit jouw eigen vertrouwde omgeving wilt doen. Wil je eerst kennismaken? Ik bied je een kosteloos beeldbelgesprek van een half uur aan. Dit kun je aanvragen via het contactformulier op www.susanvanderbeek.nl.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *