Het verlangen is er al zo lang als ik me kan herinneren: een boek schrijven. Het boek schrijven waarmee ik mijn mama een plek geef in mijn leven, waarmee ik haar ‘naar me toe haal’. Waarmee ik haar ook weer kan laten gaan, want ze is al zó lang dood.… Lees verder »Een boek schrijven is als een kind krijgen
Schrijftijd, mijn kookwekker op zestig minuten. Steeds loop ik met zinnen in mijn hoofd. ‘Er was eens een mama zonder mama.’ Ik wil deze zin niet, ik wil een andere zin. Om mezelf aan het schrijven te krijgen besluit ik een COPE-kaart te trekken. De kaart die ik trek is… Lees verder »Hartmama, over stenen & sprookjes
Het zinnetje komt ineens in me op als ik met mijn oude meisjeshond door de Zeeuwse polder loop. ‘Dood is niet hetzelfde als gescheiden.’ Het gaat over mijn besef dat ik afscheid mag nemen van het werken met samengestelde gezinnen. Iets dat ik de afgelopen drie jaar met hart en… Lees verder »Dood is niet hetzelfde als gescheiden
Ruim anderhalve week na het symposium ZEER. Hoe kan ik vertellen wat dat met mij deed? Nog nooit eerder heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien met eenzelfde levensthema, jong ouderverlies. Mannen, vrouwen, jong, oud, sommigen de zestig al gepasseerd.En onze vaders en moeders zijn erbij, in beeld. Een prachtige… Lees verder »ZEER
In een familieopstelling kwam ik haar voor het eerst tegen. Het kleine meisje dat op 2-jarige leeftijd haar moeder verloor aan de dood. Ik koos een representant voor mijn jongere ik. Ze dartelde door de opstelling en ik vond haar vreselijk irritant, ik kon haar nauwelijks in mijn buurt verdragen.… Lees verder »Dood en toch zo dichtbij