Ik zit op een plekje in de schaduw achter mijn huis. Na alle stortregens en onweersbuien van de afgelopen dagen oogt het fris. Ook het onkruid tiert welig in het grind. Dat is weer een zen-werkje om te doen de komende dagen, mocht ik mijn hoofd leeg willen maken. Tuinieren… Lees verder »Corona leert ons om te vertragen
Het staat in grote letters op een knalroze stip op de cover van een nummer van Psychologie Magazine. Au! zegt een klein stemmetje in me. Want hoe kan ik weten of ik op mijn moeder lijk als ik me haar niet herinner? Dan moet ik het doen met foto’s of… Lees verder »Waarom je meer op je moeder lijkt dan je denkt
Vorige week schreef ik een blog over ‘Het verhaal van je leven’ van Mieke Bouma. Tijdens het lezen van dat boek had ik veel flashbacks naar mijn eigen proces bij het schrijven van mijn boek Hartmama. Ook in de beschrijving van de archetypen, de ikken ofwel innerlijke stemmen herkende ik veel. Het Weeskind… Lees verder »Zal het me lukken mijn eigen bestemming te vinden?
Karin Kuiper schreef in 2011 samen met haar drie kinderen het boek Tranenpotjes en geluksarmbanden over de dood van haar man, de vader van haar kinderen. In verhalen, gesprekken, anekdotes en tekeningen geeft het boek een persoonlijk en hoopgevend beeld van hoe je kinderen kunt helpen hun eigen weg te vinden. Zij… Lees verder »Elfjes voor papa in de hemel
Het is een klassieker die al tientallen jaren in mijn boekenkast staat: Moeders zonder moeder van Hope Edelman (2006). ‘Als jij als moeder geen voorbeeld hebt.’ Ooit ben ik erin begonnen en heb ik het weer weggelegd. Omdat het zo veel verhalen waren. Omdat ik het gevoel had dat ze niet voor… Lees verder »Als jij als moeder geen voorbeeld hebt
Mijn boek Hartmama over jong ouderverlies is de wereld in, zoals een kind dat uit huis gaat. Er gebeurt van alles onderweg, waar ik niet meer bij ben. Lezers voelen opnieuw oud en diep weggestopt verdriet, ze huilen hun tranen. Ik krijg ontroerende berichten en kaartjes, dat maakt me stil.… Lees verder »Woorden als geschenken van de overkant
Hebben mensen ooit wel eens zo’n soort zin tegen jou gezegd? Hoe was dat voor je? Vaak is het een soort onhandigheid en het is nog goed bedoeld ook. De veronderstelling is dat een jong kind zonder herinneringen aan de overleden ouder ook niet verdrietig kan zijn. Kinderen zijn veerkrachtig,… Lees verder »Wees maar blij dat je geen herinneringen hebt aan je moeder
Je bent nog een kind en plotseling overlijdt een van je ouders. Je bent baby, peuter, kind op de basisschool, puber en je moet het voortaan zonder je vader of moeder doen. Die is dood en komt nooit meer terug. Op jouw manier ben je destijds omgegaan met dit ingrijpende… Lees verder »Jong ouderverlies verjaart niet
De dood van een ouder maakt definitief een einde aan het sprookje van ‘Er was eens….’ Papa of mama komt echt nooit meer terug. De dood is onherroepelijk en dompelt de achtergebleven ouder en de kinderen onder in een rouwproces. Het ingewikkelde van dit rouwproces is dat het bij de… Lees verder »Als één van de ouders sterft